کساني که براي اولين بار سري به يکي از دو مسجد ايراني تورنتو بزنند از دو نکته بسيار متعجب خواهند شد. اول اين که تعداد افرادي که در برنامه هاي کسالت آور مسجد شرکت مي کنند به مراتب بيشتر از آني است که فکرش را مي‌کنند. دوم اين که کساني را مي‌بينند براي دعاي کميل هر هفته به مسجد مي آيند که مي توانيد قسم بخوريد آن هنگام که در ايران بوده اند – مگر براي مجلس ختمي – هرگز به مسجد نرفته اند. قريب به اتفاق اين افراد به نظر نمي‌آيد که چندان مقيد به شرعيات باشند. احتمالا مصرف روسري براي خانم‌ها محدود به همان چند ساعت حضورشان در مسجد مي‌شود. قصد ندارم يک نسخه کلي براي همه بنويسم اما بر اين باورم جامعه ايراني در غربت آن چنان احساس دلتنگي مي‌کند که هر فرصتي را براي دور هم جمع شدن غنيمت مي‌شمارد و از براي گپ زدني با آشنايان، کسالت مراسم را هم تحمل مي‌کند و اين البته در کنار اين واقعيت است که ايراني‌ها هر چقدر هم از مذهب رسمي بيزار و به شرعيات بي‌اعتنا باشند، يک جلد مفاتيح در خانه‌شان پيدا مي‌شود. به‌ويژه در دوري و تنهايي.

بازگشت