نقشه نيويورک را که نگاه ميکني دو چيز اول از همه جلب توجه ميکند: منهتن که يک جزيره مستقل است و با چندين پل به بقيه نواحي متصل ميشود و نقشه تو در توي مترو. مترو با انواع و اقسام خطوط مختلف طراحي شده است: برخي سريع السير هستند و فقط در بعضي ايستگاهها مي ايستند و برخي محلي و در همه ايستگاهها توقف ميکنند، اما ساختمانهاي قديمي آن که ديگر صد ساله شده است با آن سقفهاي کوتاه و تقريبا بدون هيچ گونه تزئين هيچ شباهتي به متروي تر و تميز و شسته رفته ي تورنتو ندارد. واگنهاي با ظرفيت زياد به سرعت پر و خالي ميشوند و نميتوان هنگام ترمز کردن از روي تفنن به جايي آويزان نبود.

در خود منهتن هم Central Park که تقريبا در قسمت شمال آن واقع شده و تا چند کيلومتر به سمت جنوب ادامه دارد جلب توجه ميکند. پارک بزرگي است با چندين استخر بزرگ در داخل و درختان مسن که ميتوان از ابتدا تا انتهايش را با ماشين طي کرد و ظاهرا چندين پارک کوچک ديگر در داخل آن وجود دارد (مثل پارک فرانسوي) که برخي از ساکنان نيويورک هم از وجود آنها بي اطلاعند. و بالاخره خيابانهاي شمالي-جنوبي و شرقي-غرب که نحوه نامگذاري اشان متفاوت است. تمامي خيابانهاي شرقي - غربي براساس شماره نامگذاري شده اند و اغلبِ شمالي-جنوبيها اسم دارند. روز اول از دانشگاه کلمبيا که در شمال منتهتن واقع شده شروع ميکنم و به سمت جنوب مي آيم. يعني دقيقا همان جايي که وال استريت، مرکز سابق سازمان تجارت جهاني و برجهاي دو قلو، ساختمان سازمان ملل، Time Square و ساير سازمانهاي معروف واقع شده اند و با يک پياده روي ده-دوازده ساعته ميتوان اغلب آنها را ديد.

پس از مدتها دور بودن از شهر بزرگي مثل تهران، زندگي شهري فعال جلب توجه ميکند. از روزنامه فروشيهاي مستقر در پياده روها گرفته (که در تورنتو خبري از آنها نيست و حالا يک دفعه به حضور هويت بخش شان پي ميبري) تا انواع و اقسام ساختمانهاي قديمي و جديد در کنار يکديگر. دقيقا شاهد همان ساختاري هستي که در ساير شهرهاي بزرگ هم هست. ساختمانهاي خيلي قديمي و ساختمانهاي کاملا جديد که کم کم جايشان را با هم عوض ميکنند با اين تفاوت که در شهري مثل تهران يا حتي تورنتو، وقتي از جنوب به شمال شهر ميروي محله هاي مختلف تا حدي از هم قابل تفکيک هستند و هر کدام هويت و حال و هواي خود را دارند. اما در نيويورک ميتوانيد هر شب ساعت ۱۲ از يک کوچه بگذريد و به خانه برسيد ولي اگر خواستيد تفنني به خرج دهيد و از کوچه پاييني بياييد، ممکن است هيچ وقت به خانه نرسيد.